“मला वाटतं, मला कळलंय काय चाललंय ते. आणि मला तुला सांगायचं आहे की, यामुळे माझ्या मनात तुझ्याबद्दलच्या भावना बदललेल्या नाहीत. तू आजही माझ्यासाठी खूप खास आहेस.”

“मला कळलंय आणि मला फक्त तुला हे सांगायचं आहे की, मी तुला दोष देत नाहीये. मी कोणालाही सांगणार नाही. मला फक्त तुझी खूप काळजी वाटतेय आणि मला मदत करायची आहे.”

“तुला हे करायला काय भाग पाडतंय, याबद्दल तू कधी कोणाशी बोलला आहेस का? एखाद्या डॉक्टरांशी, समुपदेशकाशी, थेरपिस्टशी, मानसशास्त्रज्ञाशी, मनोविकारतज्ञाशी? कारण मला खरंच वाटतं की, यामुळे तुला मदत होईल.”

“तू कशातून जातोयस हे मला पूर्णपणे समजत नाहीये, पण मला माहीत आहे की तुला त्रास होतोय आणि मी हे पाहिलं नाही असं दाखवणं मला योग्य वाटत नाही.”

“हे कसं सांगावं याचा मी काही काळापासून विचार करत होतो/होते. मला माहीत आहे की तुझ्यासाठी खूप कठीण काळ आहे. मी इथेच आहे. मी कुठेही जाणार नाही.”

“तुला मला काहीही समजावून सांगायची गरज नाही. मला तुझी आधीच काळजी आहे. मला फक्त तुला हे सांगायचं आहे की, या सगळ्याचा सामना तुला एकट्याने करायची गरज नाही.”

“मी नेटवर वाचलं की, स्वतःला इजा करण्याची इच्छा कमी होईपर्यंत आपलं मन विचलित करण्यासाठी काही तंत्रं वापरता येतात. ज्यांनी हे अनुभवले आहे, अशा लोकांकडून आलेल्या या सूचनांबद्दल तुला माहीत आहे का?”

“तू जे करतोयस तेच करायला तू मला सल्ला देशील का?”

“मला काळजी वाटतेय की तू स्वतःशी वाईट वागतोयस आणि तुझ्या आरोग्याकडे दुर्लक्ष करतोयस.”

“मला काळजी वाटतेय की तू धोका पत्करतोयस.”

“जे घडलं ते खूप धोकादायक वाटलं. त्यावेळी तुला ते जाणवलं होतं का?”

“मला माहीत आहे की तू हे कदाचित लपवून ठेवत असशील आणि ते खूप थकवणारं असेल. तुला ते माझ्यापासून लपवायची गरज नाही.”

“मी पाहिलं. काय बोलावं याचा मी अनेक दिवसांपासून विचार करत होतो/होते. आणि मला पुन्हा पुन्हा हेच जाणवत होतं की — मला तुझी खूप काळजी वाटतेय आणि मी घाबरलोय/घाबरलेय.”

“मला माहीत आहे की तू स्वतःला इजा करत आहेस. मी घाबरलो नाहीये आणि मला रागही आलेला नाहीये. मी फक्त तुझ्यावर प्रेम करतो/करते आणि मला तुझी खूप काळजी वाटतेय.”

“मला तुला हे सांगायचं आहे की, तू ज्यातून जातोयस ते तुझ्या विचार करण्यापेक्षा जास्त सामान्य आहे. याचा अर्थ ते ठीक आहे असा नाही, पण याचा अर्थ असा आहे की तू विचित्र नाहीस, तू तुटलेला नाहीस आणि तू एकटा नाहीस.”

“जे लोक स्वतःला इजा करतात, त्यापैकी बरेच जण खरं तर सर्वात संवेदनशील, सहानुभूतीशील आणि काळजी घेणारे असतात. हा योगायोग नाही. तुला गोष्टी खूप खोलवर जाणवतात. हा दोष नाही.”

“तू खराब झालेला नाहीस. तुला मदत मिळू शकत नाही असं नाही. तू खूप वेदनेत असलेला एक व्यक्ती आहेस ज्याने सामना करण्याचा असा मार्ग शोधला आहे जो तुझ्यासाठी चांगला नाही. हे तुटलेल्या असण्यापेक्षा पूर्णपणे वेगळं आहे.”

“मला माहीत आहे की तुला कदाचित असं वाटत असेल की लोकांना खरंच काय चाललंय हे कळलं तर ते तुला पूर्णपणे वेगळ्या दृष्टीने पाहतील. मला माहीत आहे. मला माहीत आहे. आणि मी तुला सांगतोय/सांगतेय — मला माहीत आहे, आणि मी तुला आजही तसंच पाहतो/पाहते.”

“याबद्दलची लाज खरी आहे आणि ती भयानक आहे, पण ती तुला पात्र नाही. तू काही घृणास्पद केलेलं नाहीस. तू वेदनेत असताना तुला जे योग्य वाटलं ते तू केलंस. ते वेगळं आहे.”

“हे रहस्य लपवून ठेवणं खूप जड आणि एकाकी आहे. मला तुला हे ओझं थोडं हलकं करायला मदत करायची आहे. माझ्यासमोर तुला हे रहस्य लपवून ठेवायची गरज नाही.”

“तुझ्या वयाचा तू एकटाच नाहीस जो यातून जातोय. अजिबात नाही. आणि जे यातून बाहेर पडतात, ते यासाठी की कोणीतरी त्यांना सामना करण्याचे चांगले मार्ग शोधायला मदत केली. मला तुला त्या लोकांपैकी एक बनण्यास मदत करू दे.”

“मला समजतं की जेव्हा सर्व काही नियंत्रणाबाहेर वाटतं, तेव्हा स्वतःला इजा करणं हे एकच गोष्ट आपल्या नियंत्रणात आहे असं वाटू शकतं. मला समजतंय. पण मला तुझ्यासाठी हे नको आहे आणि मला वाटतं की इतर मार्ग आहेत.”

“मला माहीत आहे की तू हे लक्ष वेधून घेण्यासाठी करत नाहीस. मला माहीत आहे की तू खरंच खूप वेदनेत आहेस. आणि ती वेदना खरी आहे आणि ती समजण्यासारखी आहे. मला फक्त तुला यातून बाहेर पडण्याचा असा मार्ग शोधायला मदत करायची आहे, ज्याची तुला किंमत मोजावी लागणार नाही.”

“ज्या भावनांमुळे तू स्वतःला इजा करतोस — त्या भावना खऱ्या आणि योग्य आहेत. मी त्यांना दुर्लक्षित करत नाहीये. मला फक्त वाटतं की तुला त्या भावनांना हाताळण्याचा असा मार्ग शोधण्याचा हक्क आहे, ज्यामुळे कोणतेही निशाण राहणार नाहीत.”

“मला माहीत आहे की त्या क्षणी ते मदत करतं. मला ते समजत नाही असं मी दाखवणार नाही. पण मला त्याची भीती वाटते आणि मला वाटतं की त्या क्षणातून बाहेर पडण्याचा एक चांगला मार्ग असलाच पाहिजे — आणि तो शोधायला मला तुला मदत करायची आहे.”

“ज्यामुळे तुला हे सर्व असह्य वाटतंय — मला ते समजून घ्यायचं आहे. मी फक्त तुला प्रोत्साहन देऊन ते ठीक करू शकेन म्हणून नाही, तर मला वाटतं की जर तुला योग्य आधार मिळाला, तर तुला सामना करण्यासाठी स्वतःला इजा करण्याची गरज पडणार नाही.”

“तू खूप वेदनेत आहेस आणि तू एकटाच याला सामोरे जात आहेस. हे खूप जास्त आहे. कोणालाही इतकं ओझं एकट्याने वागवायची गरज नाही. कृपया मला तुला यातील काही ओझं वागवायला मदत करू दे.”

“मला माहीत आहे की स्वतःला इजा केल्याने काहीतरी मोकळं झाल्यासारखं वाटतं. पण मला असं वाटतं की तू स्वतःला इजा न करता ते मोकळं करू शकला पाहिजेस. मला वाटतं की योग्य मदतीने हे शक्य आहे.”

“मला तुझ्यासोबत राहायचं आहे पण मला हे देखील माहीत आहे की तू ज्यातून जातोयस त्यासाठी माझ्या मदतीपेक्षा जास्त काहीतरी आवश्यक आहे. एक योग्य थेरपिस्ट — ज्याला याबद्दल खरंच माहीत आहे — तो खरंच मदत करू शकेल. आपण याबद्दल एकत्र शोधू शकतो का?”

“मी तुला दुसऱ्या कोणाकडे ढकलण्याचा प्रयत्न करत नाहीये. मी अजूनही इथेच आहे. पण मला वाटतं की तुला अशा कोणाची गरज आहे ज्याला या विशिष्ट गोष्टीमध्ये मदत कशी करायची हे माहीत आहे. असे लोक आहेत जे यात खूप चांगले आहेत.”

“मला माहीत आहे की थेरपी घेणं हे एक मोठं पाऊल वाटतं. पण तू ज्यातून जातोयस ती एक खूप मोठी गोष्ट आहे. तुला योग्य आधाराची गरज आहे, फक्त मी मध्यरात्री माझ्या परीने प्रयत्न करण्यापेक्षा.”

“तुझ्या आयुष्यात असा एक तरी मोठा माणूस आहे का ज्याला तू सांगू शकशील? फक्त एक? काय बोलावं हे ठरवायला मी तुला मदत करेन. मी तुझ्यासोबत येईन. पण मला वाटतं की आता एखाद्या मोठ्या व्यक्तीला हे कळायला हवं.”

“असे थेरपिस्ट आहेत जे खास करून अशाच परिस्थितीतून जाणाऱ्या तरुणांसोबत काम करतात. ते तुला दोष देणार नाहीत. त्यांनी हे आधीही ऐकलं आहे. आणि त्यांना खरंच मदत कशी करायची हे माहीत आहे.”

“आपण आताच एकत्र एका समुपदेशकाला शोधलं तर? फक्त शोधलं. कोणतीही बांधिलकी नाही. मला फक्त तुला हे दाखवायचं आहे की योग्य मदत उपलब्ध आहे आणि ती तुझ्या विचार करण्यापेक्षा जवळ आहे.”

“तुझा फॅमिली डॉक्टर ही एक चांगली पहिली पायरी आहे आणि ते पूर्णपणे गोपनीय असतात. मी तुला अपॉइंटमेंट घ्यायला मदत करू शकेन आणि मी तुझ्यासोबत येईन. तुला ते एकट्याने समजावून सांगायची गरज पडणार नाही.”

“मला माहीत आहे की तू म्हणणार आहेस की तू ठीक आहेस. मला माहीत आहे. आणि मी तुझ्यावर प्रेम करतो/करते. आणि मला हे देखील माहीत आहे की तू ठीक नाहीस आणि मी तसं असल्याचं नाटक करणार नाही.”

“तू मला माझ्या कामाशी काम ठेव असं म्हणू शकतोस/शकतेस. ते ठीक आहे. पण मी तुझी चौकशी करत राहीन, कारण तू माझ्यासाठी महत्त्वाचा/महत्त्वाची आहेस आणि ते असं बंद होत नाही.”

“मी कुठेही जात नाहीये. तू शांत राहू शकतोस/शकतेस, माझ्या मेसेजेसकडे काही काळ दुर्लक्ष करू शकतोस/शकतेस, पण तू तयार झाल्यावर मी इथेच असेन.”

“मी तुला आत्ता लगेच सगळं ठीक करायला सांगत नाहीये. मी फक्त एवढंच सांगतोय/सांगतेय की तू माझ्यापासून गायब होऊ नकोस. तू मला एवढं देऊ शकतोस/शकतेस का?”

“मला माहीत आहे की तुला याला मोठं करायचं नाहीये. मला ते समजतंय. मी फक्त एवढंच म्हणतोय/म्हणतेय की माझ्यासाठी तू खूप महत्त्वाचा/महत्त्वाची आहेस. आणि हे पण.”

“जर तुला काही काळ हे बोलणं झालंच नाही असं दाखवायचं असेल, तर ते ठीक आहे. मी तुला तसं करू देईन. पण मी पुन्हा याबद्दल विषय काढेन, कारण मला तुझी खूप काळजी आहे.”

“तू आत्ता सुरक्षित आहेस का? कृपया फक्त मला सांग की तू सुरक्षित आहेस. मी इथे आहे.”

“तू जे काही करायचा विचार करत आहेस ते थांबवून फक्त थोडा वेळ माझ्याशी बोल. कृपया. फक्त थोडा वेळ.”

“तू आत्ता स्वतःला कुठेतरी सुरक्षित ठिकाणी नेऊ शकतोस/शकतेस का – दुसऱ्या खोलीत, बाहेर, कुठेही – आणि मला फोन करू शकतोस/शकतेस का? मला तुझा आवाज ऐकायचा आहे.”

“मला माहीत आहे की आत्ता तुला हा एकमेव पर्याय वाटत असेल. पण तो नाहीये. काहीही करण्यापूर्वी कृपया मला दहा मिनिटं दे.”

“मला माहीत आहे की आत्ता तुला खूप तीव्र इच्छा होत असेल. आपण एकत्र यातून बाहेर पडण्याचा प्रयत्न करूया का? मी तुझ्यासोबत फोनवर राहीन. मी कुठेही जात नाहीये.”

“कृपया आत्ता काहीही करू नकोस. तू कुठे आहेस ते मला सांग. मी येतोय/येतेय किंवा मी फोनवर राहीन – तुला जे हवं असेल ते.”

“आत्ता जे काही होत असेल – काहीही करण्यापूर्वी कृपया माझ्याशी संपर्क साध. एक मेसेज. बस एवढंच. फक्त मला सांग की तुला माझी गरज आहे.”

“जर तुझी इच्छा असेल तर मी लगेच तिथे येईन.”

“तुला हवं असेल तर मी नेटवर काही ठिकाणं शोधू का जी स्वतःला इजा करण्याच्या इच्छेशी लढण्यासाठी तज्ञांचा सल्ला देतात?”

“आपण बोलल्यापासून मी तुझ्याबद्दल विचार करत होतो/होते आणि मला पुन्हा सांगायचं होतं की तू मला सांगितलंस याचा मला खूप आनंद आहे. त्यासाठी खूप हिम्मत लागते.”

“काल रात्री खूप काही घडलं. मला फक्त तुला हे सांगायचं आहे की आज पण मला आधीसारखंच वाटतंय – तू अजूनही तूच आहेस, मी अजूनही मीच आहे, आणि मी अजूनही तुझा/तुझी मित्र/मैत्रीण आहे.”

“आपण जेव्हा जेव्हा बोलू तेव्हा मी हा विषय काढणार नाही. पण मी असं पण दाखवणार नाही की हे घडलं नाही. मी फक्त तुझा/तुझी मित्र/मैत्रीण राहीन – असा/अशी मित्र/मैत्रीण ज्याला/जिला माहीत आहे आणि जो/जी काळजी करतो/करते.”

“तू मला खूप खाजगी गोष्ट सांगितलीस. मी याला हलक्यात घेत नाही. तू मला सांगून योग्य निर्णय घेतलास हे मला तुला सिद्ध करून दाखवायचं आहे.”

“मला माहीत आहे की तू मला जे सांगितलंस त्याबद्दल तुला कदाचित थोडं विचित्र वाटत असेल. कृपया तसं वाटू देऊ नकोस. मी जे काही बोललो/बोलले ते मनापासून होतं.”

“मी चौकशी करत आहे – असं नाही की मला वाटतंय तू काहीतरी करणार आहेस, फक्त मला तुझी काळजी आहे आणि तुला हे कळावं की मी तुझ्याबद्दल विचार करत आहे.”

“आज आपल्याला याबद्दल बोलायची गरज नाही. मला फक्त 'हाय' म्हणायचं होतं आणि तुला हे कळावं की मी अजूनही इथेच आहे.”

“मला माहीत आहे. मी इथे आहे. माझ्याशी बोल.”

“कृपया स्वतःला त्रास देणं थांबव. मला तू पूर्णपणे बरा/बरी हवा/हवी आहेस.”

“तुला हे एकट्याने करायची गरज नाही.”

“मी तुला दोष देत नाहीये. थोडाही नाही.”

“तुला असं असण्याची गरज नाही.”

“तू यापेक्षा चांगल्या गोष्टीस पात्र आहेस. मी हे मनापासून म्हणतोय/म्हणतेय.”

“मला तुझी काळजी वाटतेय. खूप काळजी वाटतेय.”

“कृपया काही मदत घे. मी तुझ्यासोबत येईन.”

“मी तुझ्यावर प्रेम करतो/करते आणि यामुळे मला भीती वाटतेय.”

“तू माझ्यासाठी यापेक्षा खूप जास्त महत्त्वाचा/महत्त्वाची आहेस.”

“मी तुला पाहतोय/पाहतेय. पूर्णपणे तुला. आणि मी कुठेही जात नाहीये.”

“तू तुटलेला/तुटलेली नाहीस. तुला त्रास होत आहे. ही वेगळी गोष्ट आहे.”

“काहीही करण्यापूर्वी माझ्याशी बोल. कृपया.”

“मला एक अवघड संभाषण परवडेल पण या कारणामुळे तुला गमावणं नाही.”

“ही अशी गोष्ट नाही जी तुला आता माझ्यापासून लपवायची आहे.”